Maastrichtse handel op Hongarije beschermd tegen handelsbelemmeringen door Keulse burgers in 1259 (nr. 18)

Overwegend hebben oorkonden van het Kapittel van Onze-Lieve-Vrouw betrekking op kerkelijke of financiële aangelegenheden van het kapittel. De oorkonde van 12 juni 1259 vormt een uitzondering op die regel: Op verzoek van de voorzanger van het kapittel bevestigt Koenraad van Hochstaden, aartsbisschop van Keulen, dat Maastrichtse handelaren onderweg naar Hongarije het recht hebben ongehinderd Keulen te passeren. Zij mogen met name niet worden onderworpen aan de praktijk van het “hansen”. Hansen of hanseln betekende in deze context een gedwongen onderwerping aan de regels van de Keulse handelaren: Keulse burgers matigden zich het recht aan vreemde handelaren symbolisch te arresteren door ze met een rietstengel of biezen vast te binden. Indien de handelaar die band verbrak verbeurde hij lijf en goederen aan de gijzelnemer.

Hoewel het symbolische karakter van het hansen voor rechtshistorici als voorbeeld van Duitse Rechtsalterümer natuurlijk opmerkelijk is, is het voor sociaal-economische historici wellicht interessanter te constateren, dat er omstreeks het midden van de dertiende eeuw kennelijk sprake is van regelmatige handelsbetrekkingen tussen Maastricht en Hongarije. Ruilde men Maastrichts laken voor Hongaarse pelzen of tokayer? De oorkonde laat dat in het duister.

Dat er echter in deze periode ook wederkerige contacten bestonden tussen Hongarije en Maastricht mag ook blijken uit twee oorkonden uit mei en juni 1300 (nrs. 58, 59 en 60), blijkens welke de te Maastricht geboren Hongaarse koopman Reinier, woonachtig in het op 50 km van Boedapest aan de Donau gelegen stadje Esztergom, zijn bezittingen te Maastricht heeft nagelaten aan zijn twee dochters Margareta, echtgenote van Michael burger van Esztergom, en aan Mathilde, zijn nog ongehuwde dochter, om die eeuwig te bezitten.

Ook toen lag Maastricht reeds in het midden van Europa!

partners

donateurs

familie Beijer